Introzofia

Pani Barbara Buonafiori chyba troszeczkę przesadza… Bo rozumienie mechanizmów, a wynajdywanie w nich na siłę „recept skutecznych na życie” jest pomyleniem kota z ogonem. W felietonach tych konserwatyzm ze strony kobiet jest przedstawiany… chmmm… nieciekawie – to chyba odpowiednio delikatne słowo. Ja rozumiem – łaciński kult „macho” – ale bez przesady… Cóż bowiem oferuje Pani Buonafiori swoim czytelniczkom? Coś absolutnie odmiennego niż Pani Stasi Eldridge w Urzekającej. Ja osobiście skłaniam się ku antropologii, gdzie kobieta jest poszukiwaczką piękna i dobra, a mężczyzna – prawdy z której płynie dobro. Pani Buonafiori przedstawia kobietę jako zahukaną osobę (?), która walczy o swoje miejsce w świecie kryjąc się za mężczyzną. Proszę mnie zrozumieć – ja się nie sprzeciwiam pewnym zachowaniom (niektóre, powtarzam: niektóre zalecenia są rzeczywiście rozsądne i z dużym prawdopodobieństwem są skuteczne), które propaguje ta Pani, lecz sprzeciwiam się obrazowi kobiety i mężczyzny, który kreuje.