Altruizm +/-
Ks. Mastalski napisał parę dni temu na swoim blogu o altruizmie:
Altruizm, to przeciwstawna egoizmowi postawa bezinteresownej troski o dobro innych, w myśl której w przypadku kolizji dobra własnego z cudzym należy dążyć do realizacji dobra drugiego człowieka.
No i zgody nie ma! To nie jest chrześcijaństwo!
Takie zdefiniowanie altruizmu będzie skutkować 3 problemami:
- agresywnym dawaniem
- zatraceniem siebie
- zamknięciem się na branie
Agresywne dawanie jest skutkiem zaburzeń emocjonalnych powiązanych z nadopiekuńczością. Ma na celu zniewolenie powinnością osoby, której się coś ofiarowuje. Pięknie mówił o tym ks. Krzysztof Grzywocz na swojej sesji „Uczucia niekochane”.
Ponadto jest to bezsensowne poznawczo: no bo kto zna cele człowieka, jego system wartości? Altruista, czy on sam? To altruista będzie realizował swoje pojęcie na temat tego, co ja chcę… Totalnie bez sensu…
Zatracenie siebie, czyli niezdolnością do określenia swoich priorytetów, celów. Poczucie własnej wartości osoba taka upatruje w dawaniu bezinteresownym – z tego wiec wynika, że nie może potwierdzić swojej wartości. Oczywiście są możliwe tak wysoko rozwinięte osobowości, że poczucie własnej wartości wywodzą na przykład ze swojej relacji do Boga, ale generalnie kończy się to tragicznie.
Zamknięcie się na branie swobodnie łączy się z dwoma poprzednimi. Także kiszka…
Ponadto: o czym mówimy – o altruizmie jako o wyborze? Wyborze egzystencjalnym? No a co z przykazaniem miłości? Miłość kogoś zaczyna się od miłości siebie – to od miłości siebie trzeba zacząć i ją poszerzać.
Dlatego chrześcijański altruizm jest to uwzględnianie w swoim wyborze celów i wartości innego człowieka – nie zatracające siebie.
Ostatnie komentarze