Generalnie trzeba zauważyć pokutującą (oczywiście w wydaniu spauperyzowanym) ekonomię excela…

Gdyby nie wprowadzono reformy emerytalnej, dostaliby nawet o jedną trzecią więcej. Przy obecnej średniej krajowej pensji (3263 zł) różnica między starym i nowym systemem naliczania emerytur wynosiłaby za 35 lat 300 ? 600 zł.

Gdyby nie przeprowadzono tzw. „reformy emerytalnej”, to składki wzrosły by tak drastycznie, że rozwój kraju dorównałby rozwojowi powiedzmy – Niemiec. Więc o żadnej teoretycznej emeryturze w ogóle by się nie mówiło. Skończyło by się na tym, że przez wiele lat rewaloryzacja byłaby dużo poniżej inflacji. Tak więc takie teoretyzowanie „co by było gdyby” jest zupełnie bezsensowne. Bo skąd miałyby się wsiąść wypłata emerytur? Skąd byłyby na to pieniądze, jeśli wszystko należałoby ściągać z podatków?

To natomiast, że jest problem jest niewątpliwie prawdą, leży on jednak zupełnie w innym miejscu. Z dużych problemów, to widzę trzy.

1. Rządowi zacznie bardzo drastycznie brakować pieniędzy.
2. Za 10 lat ZUS zbankrutuje.
3. Giełda zapcha się OFE

Ad 1. Jeśli rządowi zaczyna brakować pieniędzy, to jest w stanie zrobić wszystko, łącznie z okradaniem staruszków. Mogą na przykład utrzymać rewaloryzację emerytur na poziomie poniżej inflacji.

Ad. 2. Z powodu spowolnienia gospodarczego i wzrostu demograficznego pieniędzy zabraknie tak bardzo, że nawet pożyczki rządowe nic nie dadzą.

Ad 3. Pakowanie nawet 20% składek w GPW spowoduje szybkie zapchanie się stosunkowo jednak małej giełdy warszawskiej. Spowoduje to inflację akcji – akcje obecne na GPW w Warszawie będą stale przewartościowane, właśnie ze względu na liczenie się z wykupem przez OFE.

Teoria przedstawiona na łamach Rzepy jest naiwna. Gdyby ciocia miała wąsy… Są dużo poważniejsze problemy.

Tak więc zapraszam ponownie…

• Szkodliwe mity ekologiczne
• Argumenty przeciwko ekologicznym kłamstwom

Każdy z nas ma wrodzoną skłonność patrzenia na świat przez pryzmat tego co zna i klasyfikowania wydarzeń w aspekcie rzeczy znanych. Nawet jeśli potrafimy coś wydedukować, to także posługujemy się znanymi schematami i przyjętymi założeniami. Ta skłonność jest oczywista, jednak ma ona też taką

Problem teściowych i intelektualistów – to właściwie problem wszystkich ludzi (ale niektórzy sobie z nim lepiej radzą od innych). Jest to przełożenie [nie robisz tak jak ja chcę] i [ja wiem dobrze] z czego wynika [robisz źle] na [robisz źle] i [specjalnie robisz źle] (tylko nam się niechcący coś źle robi – inni to robią na przekór nam z premedytacją!) z czego wynika: [jesteś zły]. U mężczyzn jest to wniosek [jesteś głupi]. To rozumowanie jest oparte na całym mnóstwie fałszywych założeń, które nawet nie rak trudno dostrzec, ale jakże trudno zauważyć jego stosowanie w życiu codziennym!

Z tego schematu właśnie korzystamy, gdy żądamy kontroli nad innymi. I pół biedy, gdy ktoś rozsądnie powie: A co Cię to obchodzi? Czy to Ci robi krzywdę? i nie dopuści do naruszenia wolności. Jeśli jednak autorytetów nie ma, zasady nie obowiązują (bo zasady dla większości ludzi są oparte nie na założeniach a na autorytetach), to kto powstrzyma większość „wiedzących lepiej” od narzucenia swej woli innym? A naprawdę mało kto sie zastanawia, czy rzeczywiście dobre jest wskazywanie sposobu, w jaki się powinno zachowywać i zmuszanie do tego. Bo z tego, że 90% populacji przejawia pewne zachowanie nie wynika, że dobrze by było, gdyby w ten sposób zachowywało się 100%, lecz także jest bardzo prawdopodobne, że byłoby źle, gdyby ten procent zmalał na przykład do 80.

Mało kto także się zastanawia, czy przypadkiem on nie należy do jakiejś mniejszości, która kiedyś nadepnie na palce komuś z większości „wiedzących lepiej”. Takiej bezmyślności w sukurs przychodzi zapewnienie podświadomości, że skoro coś wiemy, to wiemy to najlepiej.

Inną sprawą jest to, że z powodu niesymetryczności psychicznej kobiet i mężczyzn lepiej dla kobiety jest, kiedy panuje patriarchat. Ale o tym kiedy indziej.

monarchia – forma rządów, w której reprezentantem władzy suwerennej jest monarcha (król, cesarz, sułtan), sprawujący tę władzę w zasadzie dożywotnio, samodzielnie lub wraz z innymi organami państwa;
autokracja – samowładztwo, sprawowanie rządów polegające na skupieniu w rękach jednostki pełni władzy wykonywanej bez kontroli i ograniczeń ze strony innych organów państwowych i społecznych.

To są definicje z encyklopedii PWN

Mono-archia – rządy, u podstawy których leży jednolita zasada wyrażana przez jedną osobę, jednak zasada ta nie znajduje się pod kontrolą tej jednostki. Auto-ktacja – rządy jednego. Później przyjęło się określać monarchią ustroje, w których na czele rządu stał król, cesarz, książę itp. pan lenny.

Monarchia absolutna, czy konstytucyjna odnosiły sie do zasady – jedna do mniej określonej, obecnej w tradycji – druga do skodyfikowanej, ale również mającej odniesienie do tradycji. Kuriozalny kształt przyjęło to w tak zwanych „monarchiach elekcyjnych”. Skoro elekcyjny – to nie monarcha, chociażby był królem. Skoro elekcyjny, to znaczy, że czerpie swoją władzę od innych, a nie z zasady, gdyż ten kto ustanowił może znieść – zgodnie ze starą, rzymską maksymą prawną. Czyli de facto to lud uosabiał tę zasadę, a monarcha swoją zasadę czerpał z ludu, a nie z pierwotnej zasady istnienia państwa. Oczywiście, można stwierdzić, że lud przecież czerpań z tej zasady. Tyle że lud nie ma żadnego interesu w trzymaniu się jej. Lud jest bowiem najgorszym z tyranów.

Monarcha zawsze jest autokratą, lecz autokrata niekoniecznie jest monarchą. Jednak rządy autokratów, którzy nie byli lub nie stali sie monarchami z powodów niejednolitości antropologicznej czy metafizycznej konstruktu państwowego trwały zwykle bardzo krótko.

W niektórych nurtach ideologii demokratycznej (tylko niektórych, bo istnieją teoretycy demokracji, którym lud jest potrzebny jedynie dla legitymizacji władzy) debata publiczna jest instrumentem dochodzenia do prawdy i podejmowania wyważonej i słusznej decyzji. Jest to, jak chciałbym wykazać – zupełnie nieprawdziwe ze względów psychologiczno logicznych twierdzenie.

Już wielu wcześniej zauważyło, iż ludzie często podejmują takie same działania działania w zupełnie różnych celach. Nawet stare przysłowie rzymskie mówi, że gdy dwóch robi to samo to nie jest to to samo.Czasami są to działania racjonalne, a czasami nie. Przykładem może tu być działanie wielu środowisk o przeciwstawnych celach na rzecz nielegalności narkotyków. Walczą o to zarówno producenci narkotyków, jak i wielu ludzi szczerze pragnących ich całkowitego wyeliminowania.

Innym przykładem jest działalność środowisk, które A. von Hayek określił mianem kolektywistycznych. Kolektywizm według niego jest ideologią, twierdzącą, że społeczeństwo powinno działać według najlepszego schematu. Powierzchownie jest to przyjemna myśl, ale tylko do momentu, kiedy zastanowimy się, kto powinien określać, co jest tym najlepszym schematem. Większość ludzi jednak jest gotowa skupić się jedynie na możliwościach rozwiązań typu kolektywistycznego, w ogóle nie przejmując się ich zagrożeniami.

Hayek nie zauważył lub nie chciał zauważyć (był demokratą), że taki schemat powtarza się przy wszystkich decyzjach podejmowanych w demokracji. Jeśli jest X grup dążących do swoich celów, to przy Y środków najprawdopodobniej dla Y/2 środków znajdzie się poparcie X/2 grup.

Przykładem może być planowanie centralne, którym zajmował się Hayek, lecz może być chociażby istnienie Ministerstwa Szkolnictwa, jakkolwiek by ono się nazywało w danym momencie. Większość grup społecznych chce istnienia M.S. ze względu na możliwości, jakie zaoferowałaby im ta instytucja, gdyby ją w swe posiadanie objęli. Ponieważ człowiek jest z natury optymistą, nie zastanawiają się nad tym, co może z tą samą instytucją zrobić ich oponent.

Tak więc debata publiczna może dotyczyć jedynie całości systemu, a nie jego składników, w tym celu, żeby zapewnić jego jednolitość. Jednak tu zgadzam się z oponentami wobec takiego rozwiązania – ludzie nie są w stanie zrozumieć całości, lub chociaż części, dostrzegając również elementy styku tej części z innymi składnikami całości. Inteligencja większości ludzi jest albo analityczna, albo syntetyczna, by zaś dostrzec skomplikowaną całość należy być biegłym zarówno w syntezie, jak i w analizie. Ludzie są skoncentrowani na teraźniejszości i na własnych doraźnych korzyściach. Większość nie chce lub nie umie dostrzec zagrożeń mogących być wytworzone przez mechanizmy, które dorażnie dostarczają im korzyści.

Dla tych wszystkich powodów debata publiczna jest fikcją. Skupia się ona na emocjach, na metodach manipulacji i wygrywa ten, kogo stać i kto w lepszy sposób zmanipuluje publikę.

Trzeba zgodzić się na nieprzystawalność tych sfer oceny ludzkiego działania. Każda z nich będzie zawierać specyficzne i nieprzyswajalne dla innych przypadki i trzeba się z tym pogodzić. Nie znaczy to jednak, że mają one być rozdzielone definitywnie. Muszą one mieć jak największa możliwą część wspólną.