Introzofia » Christianitas

Świetość u Mężczyzn św. Józefa

rpkk — Thu, 19 May 2011 21:26:11 +0000

Wczoraj byłem u Mężczyzn św. Józefa. Był Fabian Błaszkiewicz SJ (DJFabbs). A dziś można już zobaczyć czy też posłuchać nagrania albo foty. Szybko – postarali się.

o świętości (to tak ogólnie)
o tym że Fabbs ma już dość Standupa
o tym, że kobiety rządzą
że torpedują mężczyzn, a potem chcą niestorpedowanych
o przekleństwach i wulgaryzmach (że to nie do końca tak…)
o tym, co to znaczy świętość dla mężczyzny
o tym, że Jezus bywa wściekły
i tak dalej, i tak dalej…

Posłuchajcie…

Altruizm +/-

rpkk — Thu, 12 May 2011 17:24:35 +0000

Ks. Mastalski napisał parę dni temu na swoim blogu o altruizmie:

Altruizm, to przeciwstawna egoizmowi postawa bezinteresownej troski o dobro innych, w myśl której w przypadku kolizji dobra własnego z cudzym należy dążyć do realizacji dobra drugiego człowieka.

No i zgody nie ma! To nie jest chrześcijaństwo!

Takie zdefiniowanie altruizmu będzie skutkować 3 problemami:

agresywnym dawaniem
zatraceniem siebie
zamknięciem się na branie

Agresywne dawanie jest skutkiem zaburzeń emocjonalnych powiązanych z nadopiekuńczością. Ma na celu zniewolenie powinnością osoby, której się coś ofiarowuje. Pięknie mówił o tym ks. Krzysztof Grzywocz na swojej sesji „Uczucia niekochane”.
Ponadto jest to bezsensowne poznawczo: no bo kto zna cele człowieka, jego system wartości? Altruista, czy on sam? To altruista będzie realizował swoje pojęcie na temat tego, co ja chcę… Totalnie bez sensu…

Zatracenie siebie, czyli niezdolnością do określenia swoich priorytetów, celów. Poczucie własnej wartości osoba taka upatruje w dawaniu bezinteresownym – z tego wiec wynika, że nie może potwierdzić swojej wartości. Oczywiście są możliwe tak wysoko rozwinięte osobowości, że poczucie własnej wartości wywodzą na przykład ze swojej relacji do Boga, ale generalnie kończy się to tragicznie.

Zamknięcie się na branie swobodnie łączy się z dwoma poprzednimi. Także kiszka…

Ponadto: o czym mówimy – o altruizmie jako o wyborze? Wyborze egzystencjalnym? No a co z przykazaniem miłości? Miłość kogoś zaczyna się od miłości siebie – to od miłości siebie trzeba zacząć i ją poszerzać.

Dlatego chrześcijański altruizm jest to uwzględnianie w swoim wyborze celów i wartości innego człowieka – nie zatracające siebie.

Historia Męki Pańskiej

rpkk — Mon, 02 May 2011 14:43:09 +0000

Na Deonie pojawił się dwa tygodnie temu artykuł na temat historycznego przebiegu ostatniego dnia Jezusa. Dopiero teraz zdołałem go przeczytać:
Historia Męki Pańskiej na DEON.pl.

Cena

rpkk — Tue, 19 Apr 2011 10:54:42 +0000

Dariusz Piórkowski SJ napisał na Deon.pl Nie pal mostów za sobą

Znamienne, że oszukiwanie, na przykład przez zawyżanie ceny za towar, św. Tomasz nazywa ?zranieniem bliźniego?. To jeden z najbardziej piętnowanych grzechów w Starym Testamencie. Ale Doktor Kościoła podaje roztropne rozróżnienie. Cena może być wygórowana, jeśli ta operacja nie wypływa z chciwości i chęci nadmiernego wzbogacenia się, lecz motywowana jest obawą, że utrata konkretnego dobra spowoduje jakiś rodzaj cierpienia lub niedostatku u sprzedającego.

Ksiądz Piórkowski pomylił się, podobnie jak cytowany przezeń św. Tomasz. (O ile oczywiście dobrze rozumiem św. Tomasza.) Tomasz na pewnym poziomie utożsamił wartość z cechą. I z punktu widzenia metafizycznego jest to słuszne – Bóg postrzega wszystkie cechy jako dobre. Problem pojawia się w relacji cecha – człowiek. Poznanie cechy jako dobrej jest częściowe. (Trzeba pamiętać, że dla Tomasza poznanie to „odciśnięcie się formy” – stąd też poznanie to jest zawsze właściwe, choć z błędami. Nie dostrzegał tego, że poznanie w ten sposób ujmowane nie tyle jest obarczone błędem, co w całości zawsze będzie błędne.) Z tego wynika, że dla człowieka nie istnieje wartość obiektywna, tylko jej subiektywna percepcja. Skoro tak – gradacja wartości także jest subiektywna i nie ma od tego ucieczki.

Cena w sensie ogólnym jest propozycją wymiany jednego skonkretyzowanego dobra za drugie.

W sensie monetarnym cena jest liczbą, która określa propozycję wymiany skonktetyzowanego dobra za tę właśnie ilość pieniądza.

Nie mamy możliwości poznać wartości subiektywnej dóbr dla innej osoby. Samo zaś istnienie ceny oznacza, że wartość dóbr dla jednego człowieka jest odmienna niż wartość dóbr dla drugiego. Cena bowiem pojawia sie w perspektywie wymiany, a wymiana zakłada polepszenie sytuacji człowieka – jednego i drugiego.

Wolna wymiana dóbr – podstawa wolnego handlu – jest ściśle związana i chyba w najpełniejszy sposób odsłania związek między własnością a wolnością. Gdyby wszystko było wspólne i zaistniałaby swawola, nie zaistniałaby własność, to kształtowalibyśmy z konieczności dobro innych ludzi ze względu na swój system wartości, ze względu na własną gradację dóbr. Malarz zabierałby deskę, na której chce coś namalować stolarzowi robiącemu krzesło.

Ludzie muszą wybierać między dobrami, gdyż są one rzadkie. Rzadkie, czyli że są subiektywnie wartościowe dla chociaż jednego człowieka. Musi on zaangażować swoją energię i czas w zdobycie ich – tu pojawia się problem pierwotnego zawłaszczenia, sformułowany w zasadzie pierwotnego zawłaszczenia przez Locke’a. Gdy dla kogoś innego te dobra staną się wartościowe – gdy odkryje ich wartość obiektywną – istnieje możliwość wymiany. Ktoś formułuje cenę – propozycję stosunku wymiany jednego dobra – będącego w posiadaniu jednego człowieka – na inne dobro – będące w posiadaniu drugiego człowieka.

Poza tym dobra realne podlegają marginalizacji. Marginalizacja oznacza, że gdy jestem głodny pierwsza bułka jest dla mnie dużo cenniejsza od drugiej, jeszcze mniej cenna jest trzecia, i tak dalej. Jest to bardzo subiektywne określanie wartości dóbr.

Wynika z tego, że nie może być mowy o „zawyżaniu cen” – cena nigdy nie może być zawyżona, gdy pojawia się w aspekcie wolnej – to znaczy nie zniewolonej przez innego, trzeciego człowieka – wymiany. Z powodu szacunku dla siebie i pierwotnego poznania właśnie siebie człowiek ma obowiązek (jeśli chodzi o chrześcijaństwo) wybór po pierwsze według własnych wartości. Z tego wynika, że każda ze stron wymiany ma obowiązek dążyć do najkorzystniejszego z jej punktu widzenia stosunku wymiany, a także zakresu wymiany. Oznacza to też, że nawet jeśli czujemy się wewnętrznie przymuszeni do zawarcia pewnego kontraktu, to jest on sprawiedliwy, gdyż przymus nie jest zewnętrzny wobec nas, a wewnętrzny – to jedna wartość domaga się podległości innych. Czum innym jest brak wolności zewnętrznej: „Jeśli … to zniszczę!”, Jeśli mi nie oddasz miliona, to Cię zabiję” – to jest przymus zewnętrzny. Określa on agresję na własność czy wolność, choć niekoniecznie tego, do kogo skierowany jest kontrakt („… to zniszczę zabawki tego dziecka!”). To jest szantaż i w tym przypadku nie ma mowy o wolnej wymianie.

Oczywiście, może zaistnieć niezależna od stron kontraktu sytuacja, w której nieprzyjęcie kontraktu oznacza śmierć. Lecz tu mimo wszystko zachodzi sytuacja wolnej wymiany, pomimo groźby śmierci, gdyż groźba śmierci nie jest związana z kontraktem. Ale to już jest inny temat – temat społecznego ujęcia powinności, zwany potocznie prawem.

Co do ostatniego zdania cytowanego fragmentu – jest to zbyt szeroka zasada – zawsze zachodzi obawa, że „utrata konkretnego dobra spowoduje jakiś rodzaj cierpienia lub niedostatku u sprzedającego”, co wynika z subiektywnego dostępu do wartości. Tak więc to „roztropne rozróżnienie” nie jest wcale takie dobre. Oczywiście pozostaje pytanie, czy ta obawa nie narusza innych zasad moralnych, skąd się bierze, ale jak widać nie da się jej łatwo rozróżnić a nawet łatwo jej źródła intersubiektywnie zakomunikować, skoro jej źródło może być ukryte nawet dla samego człowieka, który „się obawia”.

Pokusa, by zachowania człowieka ująć w ramy prawne, by je „ostemplować” jest ogromna. Ale wydaje się, że Bóg w tej kwestii nie jest aż tak totalitarny, co zresztą pokazało wczorajsze czytanie z Izajasza:

To mówi Pan: Oto mój Sługa, którego podtrzymuję. Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął; On przyniesie narodom Prawo. Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. On niezachwianie przyniesie Prawo. Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy. Tak mówi Pan Bóg, który stworzył i rozpiął niebo, rozpostarł ziemię wraz z jej plonami, dał ludziom na niej dech ożywczy i tchnienie tym, co po niej chodzą. Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności.
(Iz 42,1-7)

Tak optymistyczniej…

PS: Poprawiłem akapit o wartościach u świętego Tomasza – oczywiście błędnie użyłem terminów „idealizm” i „realizm”.

Antropologia w użyciu

rpkk — Wed, 26 Jan 2011 11:58:02 +0000

Jeśli TV Religia pod dowództwem ks. Sowy i Hołowni ma służyć szerzeniu indyferentyzmu antropologicznego, to wydaje mi się, że zadanie to wypełnia właściwie. Nie lubię tych panów, ale merytorycznie: prezentują serial krótkometrażowy, który pokazuje podejście do życia różnych ludzi z rozmaitych zakątków świata. i słyszę: „Najszczęśliwsza chwilą w moim życiu był czas, kiedy nie musiałem ponosić odpowiedzialności.” Nie jest to opatrzone żadnym komentarzem – w języku mediów oznacza to, ze medium się z tym utożsamia (mimo różnych sztuczek jest to tak odbierane). A Kościół w tym momencie przezywa superkryzys antropologiczny, bazujący właśnie na dwóch tematach: spontaniczności i braku odpowiedzialności. No to jak to jest? I dlatego nie lubię TV Religia.

E-hazard i straty dla budżetu info.wiara.pl

rpkk — Sun, 25 Oct 2009 19:43:32 +0000

Hazard internetowy nie jest w Polsce opodatkowany i – zdaniem ekspertów – budżet może na tym tracić rocznie nawet kilkaset milionów złotych.

Za wiara.pl : E-hazard i straty dla budżetu.

Jakie straty??? Co to maja być za straty? Straty z tytułu tego, że Polacy robią coś, co jest w Polsce nielegalne, wiec nie jest obłożone podatkami? Równie logiczne byłoby stwierdzenie, że Skarb RP traci miliard dolarów rocznie z powodu braku podatku od handlu nosorożcami białymi i innymi takimi… Czy zdanie Każdy ekspert to kompletny debil to oksymoron? Czy też może jest egzemplifikacja twierdzeń Gebbelsa o prawdzie?

Oczywiście, pobocznym pozostaje pytanie, czy „straty budżetu” są dla nas dobre, czy złe. Według mnie – dobre, według kolektywisty – złe. Ale wracając do powyższych twierdzeń – kolektywizm jest achrześcijański. Chmmm… A to było ma wiara.pl. Nie wiem, czy oni tam czytają informacje z PAP, czy je przepisują, czy tylko przeklejają.

…i o owym.

rpkk — Tue, 20 Oct 2009 23:14:18 +0000

Pobudzony do myślenia felietonem p. Janusza Korwin-Mikke zacząłem się zastanawiać nad etymologią słowa „płeć”. Biorąc pod uwagę, jak to brzmi u sąsiadów, to słowo to jest spokrewnione ze słowem „płatać”, co znaczy łączyć („płatnerz”, „rozpłatać”); a także ze słowem „poł” – „pół”. Czyli przesłanie mówi o częściach, które są stworzone dla łączenia się w całość.

Jeśli mówimy wiec o onanizmie, stosunku zoofilskim, stosunku homoseksualnym, czy nawet w stosunku heteroseksualnym nie zmierzającym do komunii w związku małżeńskim (odsyłam do Wojtyły: Wolność i odpowiedzialność), to właściwie stosunki te są rzeczywiście paraseksualne.

Bo jest oczywiste, że człowiek jest istotą płciową z samej swej istoty – istnieje jako człowiek na sposób mężczyzny lub na sposób kobiety. I jak zapewnia nas nasza wiara, ten sposób istnienia jest dogłębny (nie mówię tu o osobach chorych – mężczyznach w kobiecych ciałach itp.). Jest też wolny. Jeśli porównamy tę analogię do połówek jabłka, to stosunki paraseksualne są jak parowanie się połówki jabłka i brzoskwini, albo banana. No… nie bardzo. Jak części puzzli konkretny kawałek pasuje tylko do konkretnego kawałka i to na dodatek w tylko w jeden sposób.

Uczelnie były przeciwne uhonorowaniu Edelmana info.wiara.pl

rpkk — Tue, 06 Oct 2009 08:51:08 +0000

Info.wiara.pl: Uczelnie były przeciwne uhonorowaniu Edelmana. No, coś mi wczoraj dzwoniło.

„Gość Niedzielny” skazany
E-hazard i straty dla budżetu info.wiara.pl
Żałoba wypadła…

Zazdrość i zawiść

rpkk — Mon, 28 Sep 2009 07:41:08 +0000

Ks. prof. Janusz Mastalski napisał na swojej stronie o zazdrości (Walka z zazdrością) i niestety w większości nie mogę się z nim zgodzić z powodu pomieszania pojęć i zawężenia tematu – przynajmniej tak mi się wydaje.

Zazdrość nie jest czymś złym sama z siebie – zwykle bowiem nie jest pojedynczym uczuciem, ale konglomeratem. Jest „zazdrość + chcę”, „zazdrość + złość” i wreszcie jest zawiść, czyli „zazdrość + nie chcę” ewentualnie jeszcze „+ pycha”.

Jeśli po prostu zazdroszczę, to jest to całkiem pożyteczne. „Chcę mieć to, co Ty” – super! Rób to! Do dzieła!
Jeśli zazdroszczę, i jeszcze dochodzi mi grzech lenistwa i moje uczucie niższości – brak miłości siebie, brak wiary (to jest to, o czym pisze x. Mastalski), to już jest to groźne. Tu już istnieje jakaś decyzja, złość na siebie i na innego, że się tak czuję, że się porównałem. TU jest grzech.
Wreszcie zawiść. To jest dno. Nienawidzę kogoś, bo COŚ ma, nienawidzę kogoś, bo ON to ma. Chcę go zniszczyć, bo jak on śmiał! Tu już oprócz grzechu jest jeszcze w nim zatwardziałość, bo ten etap jest nieosiągalny „z biegu” – nad takim grzechem trzeba wytrwale pracować, trzeba wznieść bardzo solidne fundamenty z pychy i lenistwa, żeby zawiść objawiła się w pełnej krasie.

Mój tekst nie jest contra – jest raczej uzupełnieniem. Ks. Janusz jest praktykiem konfesjonału – trzeba spojrzeć na jego tekst też z tej perspektywy. On spotyka właśnie w konfesjonale najczęściej ten drugi poziom i musi się zmagać z brakiem miłości do siebie i autoakceptacji. To wcale nie jest fajne.

Dzisiejsze czytanie…

rpkk — Thu, 24 Sep 2009 09:59:34 +0000

…ten, kto pracuje, aby zarobić, pracuje [odkładając] do dziurawego mieszka!

Ag 1,7

Praca, wbrew powszechnemu pseudochrześcijańskiemu twierdzeniu nie jest dobrem sama w sobie – praca jest środkiem. Znamy to powiedzenie:

Praca uszlachetnia, lenistwo uszczęśliwia.

Bzdura! I to podwójna: ani praca nie uszlachetnia, ani lenistwo nie uszczęśliwia! Uszlachetnia zmaganie się z przeciwnościami dla powołania, zaś lenistwo jedynie daje zadowolenie.

Praca, całe działanie powinno wynikać z naszego powołania. Powołanie jest tym, co określa cel. Nasze marzenia są jedynie środkiem do znalezienia tegoż celu! Cóż bowiem oznacza to odkładanie do dziurawego mieszka?

Po pierwsze: nie daje napełnienia,
po drugie: jest bezproduktywne, bezcelowe.

Praca dla pracy to bieg na jałowych obrotach ? tak się zajeżdża silniki. Musimy likwidować pracę z prostego powodu: im mniej pracy po drodze, tym szybciej do celu, im szybciej do celu, tym większy CEL osiągniemy. Dlatego walka o miejsca pracy jest sprzeczna z chrześcijaństwem.

Chrześcijanin to gwałtownik, to syn gromu, to człowiek pożądliwy, to człowiek gorliwy! To są przymioty z Ewangelii! To, że św. Paweł pisał o pokorze i takie inne łagodzące (…) to dla nas znaczy tylko tyle, że chrześcijanin w odpowiednim momencie powinien znaleźć w sobie łagodność, bo Paweł do łagodnych nie należał. I jest to trudne. I jest to bardzo trudne. I chrześcijanin powinien dobierać z arsenału dopuszczalnych środków te, które najlepiej prowadzą go do CELU. Chrześcijanin to człowiek nastawiony na CEL.

Altruizm +/-
Żałoba… Wywieśmy flagi z kirami…
Racjonalność przy decyzjach politycznych w demokracji