Na NBPortalu pojawiły się dwa artykuły, dotyczące własności:
Wydaje mi się, że dobrze naszkicowały arenę sporu, i wskazały, że tą dziedziną absolutnie ekonomia nie ma prawa się zajmować. Pozostaje metafizyka i antropologia, bo de facto cały ten spór dotyczy człowieka.
Po dłuższej przerwie wreszcie udało mi się coś na skrobać. Nie, żeby nie było o czym pisać, ale wszystko to tyły bieżące sprawy i… ech… no nie chce mi się ciągle komentować głupot rządu, rządzących ale także i rzadzonych. No po prostu mi sie nie chce.
Jednak znalazłem niedawno filmik, który, wbrew intencjom autorów udowadniał bardzo przejrzyście, że teoria o ruchu planet i teoria o istnieniu eteru jest sprzężona. Jeśli obowiazuje zmodyfikowany geocentryzm (Ziemia w środku układu, Słońce i Księżyc dookoła a reszta dookoła słońca; nie wiem tylko co z resztą kosmosu) – eter istnieje (czym jest eter, to już zupełnie inna sprwa). Jeśli heliocentryzm – eteru nie ma. I w żadnym wypadku nie dowodzi to ani pary geocentryzm – eter, ani heliocentryzm – teoria względności, ani żadnej innej – dowodzi jedynie korelacji miedzy tymi teoriami.
P.S.: Dodatkowo kwestia polityczna dla rozwoju nauki: jest dobrze, że istnieją stowarzyszenia kultywujące teorie zarzucone przez mainstreem. Socjologiczne teorie nauki wyraźnie to podkreślają. Ktoś, kto ukształtował sie w takim środowisku, nawet jeśli zmieni poglądy, jeśli dodatkowo nie zmieni ich doktrynalnie, to może wnieść powiew świerzości w mainstreemową nauke i rozwinąć ją, a czasami stworzyć nową. Niestety, taki ktoś to przypadek jeden na tysiace, a pozostali to dyletanci, nie potrafiący w sposób metodologiczny podejść do własnych założeń i prwidłowej oceny faktów, które stają się coraz bardziej abstrakcyjne.
P.S.II: Rozwój nauki przypomina rozwój drzewa. Nie można dyskutować o rozwoju całości, można jednak dyskutować o rozwoju konkretnych gałęzi. Niektóre gałęzie mogą umrzeć, lub po odkryciu ich dodatkowych założeń – odrodzić się w innym miejscy drzewa. Dalej jednak nasze dążenie do prawdy przypomina macanie ślepego.
Pobudzony do myślenia felietonem p. Janusza Korwin-Mikke zacząłem się zastanawiać nad etymologią słowa „płeć”. Biorąc pod uwagę, jak to brzmi u sąsiadów, to słowo to jest spokrewnione ze słowem „płatać”, co znaczy łączyć („płatnerz”, „rozpłatać”); a także ze słowem „poł” – „pół”. Czyli przesłanie mówi o częściach, które są stworzone dla łączenia się w całość.
Czytaj więcej…
Właśnie usłyszałem w jednym z „Gangów Olsena” genialny w swej prostocie i celny w swej istocie tekst:
-… zbrodnia nie popłaca!
- Myli się Pan! Zbrodnia nie popłaca jedynie gdy jest nielegalna!
Zaiste! Czyż nie?
Dziś znowu przyszła mi do głowy myśl związana z tzw. “prawem własności intelektualnej”. Jakże perfidnie się je wykorzystuje.
Owładnęła mną intuicja na temat dość nieoczekiwanego skutku praw autorskich. W sytuacji klasycznej jeśli twórcy nikt nie sponsorował – to twórca znikał. I koniec. W sytuacji obecnej twórca niejako wymusza i to nieświadomie w większości dotację na swoje utrzymanie. W związku z tym musi być “poruszający” a nie musi być mądry, piękny, itd.
Na Antysocjalu Dibelius w artykule Trzy modele patriotyzmu przeprowadził względnie rozsądne rozważania na temat patriotyzmu. Co do opisu utylitarystycznego to się zgodzić nie mogę – nie ten byłby moim wybrańcem. Szczególnie, że w artykule wyraźnie odwołuje się do ludu. Mi taka perpektywa nie odpowiada. Oczywiście wszelkie zachowania podłamujące morale są złe, ale właściwie patriotyzm w normalnym układzie jest wtórny, a nie pierwotny. W normalnym ustroju władca (król, książę, cesarz…) podejmuje decyzje kierując się moralnością. Oznacza to, że nie łamie słowa, nie zdradza, nie oszukuje (w tym ontologicznym, a nie powierzchownym sensie) – bo to mu się ostatecznie dużo bardziej opłaca. Poza tym jeszcze jedno – o ile Bóg dba o zbawienie każdego człowieka, o tyle o różne państwa dba o tyle, o ile temu zbawieniu służą. III/IV RP temu zbawieniu nie służy – wróżę rychły koniec.
Ostatnio na blogach Szanownych Państwa Marii Łopatkowej i Janusza Korwin-Mikke (Blog profesor Marii Łopatkowej; Janusz Korwin Mikke – blog oficjalny) pojawił się problem tego, kto ma decydować i za pomocą jakich kryteriów, kto ma wychowywać i w jaki sposób dzieci. Stojąc na stanowisku konserwatywnym stwierdzam oczywiście, że jedynie rodzice. Jednak takie stwierdzenie nie zadowoliłoby nikogo – ani moich Szanownych Czytelników, ani mnie. Chciałbym wyjaśnić, dlaczego tak twierdzę.
Nawiązując do wielu wypowiedzi anarchokapitalistów, anarchomonarchistów czy anarchokonserwatystów należy zaznaczyć, że nazwy tych postaw czy systemów politycznych są mylące. Należy zauważyć, że we wszystkich tych przypadkach nazwa odnosi się do zaprzeczenia konieczności istnienia państwa lub rządu jako gwarancji zasad, nie mówi natomiast o zupełnym braku pryncypiów – wręcz przeciwnie, w systemach tych elementy archaiczne wszczepione w społeczeństwo, takie jak tradycja, wykształcone i racjonalne poczucie dobra i sprawiedliwości (coś na kształt sumienia społecznego), czy poczucie obowiązku są podstawą wszelkich systemów politycznych.
Stary Niedźwiedź napisał już dość dawno temu na blogu Antysocjal artykuł Kilka słów o podatkach. Użył przy tym sformułowania, iż podatek pogłówny jest niesłuszny, gdyż jest sprzeczny z poczuciem sprawiedliwości.
Ostatnie komentarze