Może mi ktoś tylko wyjaśnić, dlaczego jeszcze istnieją zwolennicy ustroju, w którym, jak to powiedział bohater pewnej produkcji TVNu: „co się polepszy, to się popieprzy”? No i jakim cudem można jeszcze twierdzić, że „dochody do budżetu wzrosną”? Ja oczywiście jestem za jak najszybszym bankructwem RP, ale bez przesady – RP jest jednak mniej faszystowska od RFN.

A ja mam dość…

W skrócie – bez demokratycznego pie….ia „afera” polegała na tym, że jedni chcieli dowalić podatek, co się tym, którym dowalano nie spodobało i podjęli niedemokratyczne (mają już u mnie plusa) wysiłki zmierzające do zapobieżenia niesprawiedliwości. Koniec!

Gdybym miał taka sytuację – sam dałbym w łapę! Łapówka jest niesprawiedliwa, gdy uderza w wyrok sądu – i to sądu, a nie czegoś takiego, co sądy w Polsce udaje. Wszystkie inne łapówki są zapobieżeniem szkód, jakie wyrządza popsuty aparat państwowy.

Wystarczy jednak że popatrzy się, jaka jest społecznie aktualna definicja łapówki! (A tak na marginesie – jak to jest zdefiniowane w prawie? Pamiętam, że chodzi o korzyści majątkowe, ale za co?) Toż to jest paranoja: miał zrobić „dobrze” a wziął pieniądze! Pod to to podpadają wszyscy, których się opluje w mediach!

I nie chodzi tu, czy to PO czy PiS, czy SLD, czy PSL – mam to gdzieś. Nie widzę różnicy. Dla mnie jest istotne, że ktoś chciał zapłacić mniej, niż więcej i miał do tego pełne prawo – zaś przepisy mam tam, gdzie różnice między Bandą Czworga i przybudówkami. Zwracam też uwagę, że ten podatek miał być celowy. I już nie będę wspominał na co!

-… zbrodnia nie popłaca!

- Myli się Pan! Zbrodnia nie popłaca jedynie gdy jest nielegalna!

Zaiste! Czyż nie?

Widać elytom zapadło w mózgi powiedzenie dziadka Hegla, że jeśli fakty się nie zgadzają z teorią, to tym gorzej dla faktów. A c. i. w d. Tylko żeby te ćwoki odczepiły się od moich chłopaków. Ale nie…

W związku z tym na polu edukacji  wypowiadam wojnę wszystkim tym, którzy „kolbami w drzwi łomocą”. Tak więc „staję u drzwi! Bagnet na broń!” A moim bagnetem będzie mój blog o homeschoolingu – praktyczny. A bronią moje wychowanie chłopaków. Blog powstanie w ciągu kilku dni. Co solennie niniejszym obiecuję! Czuwaj!

P.S.: „Czuwaj!” bo oni naszą wolność odbierają nam po łyżeczce!

Nikt nie może być właścicielem człowieka – to stwierdzenie wynika z przyjmowanych przeze mnie założeń personalistycznych. Jednak każdy człowiek może ograniczyć swą wolność na korzyść innego człowieka w wolnej wymianie. Jeśli człowiek nie jest zdolny do wykazania się wolnością fizyczną (to właśnie jest przypadek dzieci), to inna osoba powinna zadbać o maksymalny dobry rozwój osobowy takiego człowieka. W sposób naturalny są to rodzice w szerokim znaczeniu (opiekunowie).

Przez fakt sprawowanej pieczy nad dzieckiem rodzice nie stają się właścicielami dziecka, lecz niewątpliwie są właścicielami prawa do opieki nad dzieckiem (jeśli nie oni, to kto?). Właśnie to prawo konstytuuje ich jako rodziców rzeczywistych. Mają również prawo nim dysponować wedle swojego uznania. Również przekazać czy sprzedać. Oczywiście mają moralny (lecz w żadnym wypadku nie prawny!) obowiązek używać swoich praw do opieki oraz praw do praw do opieki (!) w celu, jakiemu te prawa służą, czyli wzrostowi osobowemu dziecka. Z powodów obiektywnych (oznaczałoby to bowiem naruszenie prawa własności, a wcale nie dałoby gwarancji lepszej realizacji) nie może się to wiązać z żadną doczesną kontrolą, mimo groźby naruszenia realizacji tego celu.

Takie postawienie sprawy ograniczyłoby znacznie patologie takie jak nielegalny handel dziećmi, przeciągające się adopcje itp. Oczywiście wymagałoby to dostosowania przepisów dotyczących dziedziczenia i dostosowania ich do prawa i tradycji, ale to dałoby się powiedzieć o każdym elemencie przepisów obowiązujących w Polsce.

Dodatkowym zabezpieczeniem powinien być dwojaki system uznania pełni praw społecznych. Po pierwsze: przekazanie swoich praw do pieczy nad człowiekiem zainteresowanemu. Po drugie, gdy dzierżawca tych praw nie może ich sprawować przez dłuższy czas w sposób faktyczny – procedura społecznego (sądowego) przekazania ich w ręce zainteresowanego. Taka dwoistość procedur uprościłaby wiele spraw urzędowych, a także zabezpieczyła w stopniu wystarczającym wolność jednostek.

Wiem, że tego typu poglądy są niepopularne, lecz należy zauważyć, że jeszcze sto pięćdziesiąt lat temu były faktem. Należy też pamiętać, że raju na ziemi nie stworzymy, możemy jedynie przepisami sprawę pogorszyć. To, co obecnie dzieje się w sądach tzw. „rodzinnych” jest istnym horrorem. No i wreszcie skończyło by się propagowanie hasła wszystkie dzieci nasze są – bo nie są i nie będą.

I jeszcze na koniec – skąd wywodzi się piecza rodziców nad dzieckiem? Z roli, jaką odgrywa danie życia i ochrona życia (role ojca i matki) zarówno dla jednostki, jak i dla społeczeństwa. Dzieci są i powinny być w pewnym sensie naszym przedłużeniem – sprawy o które walczymy przekraczają bowiem jedno pokolenie, a naszym największym zmartwieniem jest to, by nie zginęło z nami nasze dziedzictwo, nasz kerygmat. Kto tę troskę zgubił – już umarł, jeszcze o tym nie wiedząc.