• Szymon Chrupczalski : Rodzaje i granice praw własności – NBPortal.pl
• Stanisław Kwiatkowski: Dobra publiczne – NBPortal.pl

Wydaje mi się, że dobrze naszkicowały arenę sporu, i wskazały, że tą dziedziną absolutnie ekonomia nie ma prawa się zajmować. Pozostaje metafizyka i antropologia, bo de facto cały ten spór dotyczy człowieka.

Jeśli znajdę krzesło, które nie wydaje się mieć właściciela, to nie ma problemu, żebym na nim usiadł. Jeśli w tym czasie znajdzie się właściciel i określi swoje prawo własności (Nu, widzicie Panocku, to som moje łowce, to jest moja łonka a na tym krzesełku to ja siodam i je pose. A posłem ino w ksoki…) to przecież nie ma problemu. Podobnie jak się towarzystwo podczas spływu rzeką rozbije na jakiejś łące, to najwyżej przyjdzie właściciel i zażąda za dalsze biwakowanie jakiejś piątki od łepka…

Jakże inaczej wygląda sprawa z tzw. "własnością intelektualną". Niech ktoś spróbuje używać czegoś, do czego sobie rości pretensje jakiś nieokreślony i nieznany "właściciel intelektualny". Jak się znajdzie, pozna i określi, to poczujesz jego określoność wstecz bardzo materialnie. I mówienie, że ta "własność" sobie leżała i się nią tylko zaopiekowałeś nic ci nie da – "własność intelektualna jest traktowana zawsze jakby była w sklepie na wystawie. Zawsze jest hipotetyczna wystawiona na sprzedaż, choć czasami nie można jej kupić.

I jeszcze druga uwaga, związana z poprzednią. Jak ustalić jej cenę? Przecież jest monopolem? Zawsze! Gdzie jej rzadkość? Zgodnie z rozumowaniem socjalistów należałoby wprowadzić jakąś komisję, która regulowałaby ceny, żeby nie były one ani "dumpingowe" ani "zawyżone". Jest też aspekt porzucenia – "własność intelektualna" z samej definicji nie może być porzucona.

Bardzo wyraźnie widać, że "prawa własności intelektualnej" są traktowane w sposób bardzo szczególny. Są to ober-prawa.

I jeszcze odpowiedź na nurtujące pewnie niektórych pytanie, dlaczego tak się wściekam na tę ?własność intelektualną?. Otóż nie wściekam się na ?własność?; nie wściekam się także na to, że nasi zaborcy w bandycki sposób ograbiają ludzi z ich praw ? póty dzban wodę itd. oraz Pan Bóg nierychliwy? Wściekam się na to, że osoby przeze mnie bardzo szanowane, takie jak x. Piotr Pawlukiewicz, próbują mi wmówić, że to jest grzech, że to jest kradzież. Bo nie jest.

Oczywiście, jeśli okazałoby się (ponieważ moje obiekcje są w większości negatywne) że etyka katolicka uporała się z nimi i przeszła płynnie z antropologii katolickiej do ?praw własności intelektualnej?, i dowiodła ich słuszność natychmiast zmieniam banderę. Tylko jakoś mi się to nie widzi. Poza tym musieli by jeszcze zmagać się z problemami pochodnymi, takimi jak ?prawo do permanentnej inwigilacji?, ?prawo do zawieszania wolności dla obrony własności intelektualnej? i innymi. Może któryś się z tym upora. Pozostaje tylko pytanie, czy on wtedy będzie katolikiem, czy heretykiem?

A przypinkę x. Piotrowi jeszcze dodam ? bo jest znana wszystkim czytelnikom moja postawa odnośnie płacenia podatków. Jest też znana postawa x. Piotra w tym względzie. No i w jednym z ostatnich ?Katechizmów?? tak się wyłożył? Tylko tym razem w sprawie zabójstwo / zabójstwo uzasadnione / morderstwo? Jakoś jeszcze o tym nie napisałem ? właściwie dlaczego?

Co to za idiotyczny wymysł z punktu widzenia etyki własności, by organami (krew, nerki, serce) nie można było handlować? Jest to zbrodnicze zagarnięcie własności!

Dlaczego tak mocno przeciw temu protestuję? Otóż ciało jest moje! Moje życie nie jest moje, ale ciało jest! I każda uzurpacja moich praw wynikających z własności jest nieetyczna, jest kradzieżą, czasami kradzieżą zuchwałą, za co prawodawcy tradycyjnie wymierzali większe kary. Jeśli bowiem moje ciało nie jest moje, to prowadzi to w prostej konsekwencji do niewolnictwa (chodzi mi tu o wymuszone zniewolenie), polowania na organy, w końcu jest to odebranie nam prawa do naszego życia. A przecież zgodnie z tradycją chrześcijańską życie ziemskie niejako dzierżawimy. Ateiści maja jeszcze prościej – oni są właścicielami swojego życia (przynajmniej im się tak wydaje).

Chciałbym również zauważyć, iż wolność, o jakiej zwykle mówimy jest to samowola, czyli wolne sprawowanie władzy nad ciałem. Podam przykład, w jaki sposób negowana obecnie władza ta przyczyniłaby się do wzbogacenia poszczególnych, szczególnie biednych ludzi. Jeśli możliwe byłoby zapisanie w testamencie czy umowie przekazania organów zbędnych (czyli po śmierci lub niekoniecznych do przeżycia, takich jak jedna nerka) na rzecz innej osoby. W ten sposób można by się oddać w częściową niewolę firmie „ubezpieczeniowej” (to nie jest adekwatna nazwa, lecz jest stosowana) i zapewnić sobie opiekę medyczną w jakimś określonym zakresie za przyszłą sprzedaż organów. Oczywiście z jednej strony nie jest to propozycja dla wszystkich, z drugiej nie zaniknie zapotrzebowanie na darmową, płynąca z daru serca pomoc. Pomoc ta zyska natomiast wymierną wartość, przestanie być lotkiem, a zacznie być intencjonalnie skierowanym darem.

Na koniec prośba w duchu wolności i odpowiedzialności: piszcie Państwo testamenty dość dokładnie. To nieładnie zrzucać na rodzinę odpowiedzialność za naszą własność, czy tą dziedziczoną, czy tą cielesną, którą należałoby rozdać, skremować czy pochować. Ja wiem, że nasze państwo nie ceni naszej własności. Niekiedy ma to związek z tabooidalnym traktowaniem katolickiej tradycji, ale niezmiernie przyjemnie byłoby rodzinie, gdyby zmarły wcześniej zadbał o swój pogrzeb i nie obarczał ich jeszcze tym brzemieniem. Oczywiście, nie pozostawić ich bez możliwości przeżycia żałoby, ale znaleźć złoty środek, by mieli czas ją przeżyć.